Stosowanie leków zgodnie z zaleceniami może wykazać ogromną zmianę w zdrowiu, nastroju i rozwoju pacjenta, gdy leki przeciwalergiczne lub rutyna leczenia działają w celu opanowania objawów.

Istnieje kilka form leków na alergie:

Leki przeciwhistaminowe

Leki przeciwhistaminowe działają poprzez blokowanie działania zapalnego histaminy, jednej z głównych substancji chemicznych uwalnianych przez organizm w kontakcie z alergenem, na który jesteś uczulony. Leki przeciwhistaminowe są prawdopodobnie najbardziej znanym rodzajem leków przeciwalergicznych i większość z nich jest łatwo dostępna w aptece bez recepty. Mogą uspokoić kichanie, swędzenie, katar i pokrzywkę. Występują w tabletkach, płynach, tabletkach topiących lub sprayach do nosa. Nowsze, nie-uspokajające i mniej uspokajające leki przeciwhistaminowe są bezpieczniejsze niż starsze leki przeciwhistaminowe, ponieważ rzadziej powodują senność lub uspokojenie.

Antagoniści leukotrienu

Ten lek przeciwalergiczny blokuje działanie grupy substancji chemicznych, leukotrienów, które obkurczają mięśnie wokół dróg oddechowych w płucach. Podobnie jak histamina, są one uwalniane podczas reakcji alergicznej głównie z komórek organizmu, komórek tucznych, które odgrywają kluczową rolę w wywołaniu reakcji alergicznej.

Leki rozszerzające oskrzela

Działają poprzez rozluźnienie mięśni gładkich dróg oddechowych płuc. Leki rozszerzające oskrzela są stosowane w celu złagodzenia ucisku w klatce piersiowej i świszczącego oddechu, które są bezpośrednimi objawami astma. Jeśli cierpisz na sporadyczne świszczące oddechy lub ucisk w klatce piersiowej, możesz bezpiecznie stosować leki rozszerzające oskrzela jako pojedynczą terapię. Jeśli objawy ze strony klatki piersiowej utrzymują się dłużej, należy stosować leki rozszerzające oskrzela w połączeniu z inhalatorem kortykosteroidowym, który będzie leczyć długotrwałe zapalenie, które jest przyczyną nawracających ataków astmy.

Leki zmniejszające przekrwienie

Leki zmniejszające przekrwienie obkurczają naczynia krwionośne w nosie i mogą być podawane w postaci aerozolu do nosa, kropli lub tabletek w celu natychmiastowego złagodzenia niedrożności nosa. Nie należy ich stosować dłużej niż 7 dni, ponieważ mogą uszkodzić tkanki nosa i spowodować pogorszenie objawów.

Chromony

Leki, kromolina sodu (lub Cromolyn) i nedokromil, są zwykle grupowane razem jako chromony (zwane również kromoglikanami). Kromoglikat działa poprzez blokowanie odpowiedzi komórek uwalniających histaminę podczas reakcji alergicznej i może być użyteczną alternatywą dla leku przeciwhistaminowego w zapobieganiu reakcjom alergicznym. Jednak ta kuracja działa tylko wtedy, gdy jest stosowana przed kontaktem z alergenem, a efekty leczenia mogą być widoczne dopiero po kilku tygodniach. Kromoglikan jest najczęściej stosowany w kroplach do oczu i jest najbardziej korzystny w tym leczeniu, ponieważ leki przeciwhistaminowe nie zawsze przynoszą znaczną ulgę w objawach alergii oka.

Adrenaline

Adrenaline (epinefryna) jest stosowana w leczeniu wstrząsu anafilaktycznego, gdy nagły, wysoki poziom histaminy i innych substancji uwalnianych podczas reakcji alergicznej powoduje u pacjenta trudności w oddychaniu, a także może powodować utratę przytomności. Działa poprzez przeciwdziałanie wszystkim skutkom nagłego uwolnienia do krwiobiegu histaminy i leukotrienów na organizm. Lek ten jest najskuteczniejszym lekiem na ostrą, ciężką uogólnioną reakcję alergiczną znaną jako „anafilaksja” i uratował wiele istnień ludzkich.

Wstrząs anafilaktyczny może wystąpić natychmiast po kontakcie z alergenem lub do kilku godzin później. Adrenalina to hormon wytwarzany przez organizm, który zmniejsza obrzęki związane z reakcją alergiczną, działa łagodząco objawy astmyułatwia oddychanie, uszczelnia naczynia krwionośne i pobudza serce. Badania wykazały, że im szybciej adrenalina zostanie podana po rozpoczęciu reakcji anafilaktycznej, tym lepszy stan zdrowia pacjenta. Z tego powodu osobom zagrożonym anafilaksją często przepisuje się pojedynczą jednostkę do samodzielnego podania we wstrzyknięciu lub za pomocą automatycznego urządzenia do wstrzyknięć (na przykład Epipen, Jext lub Anapen), które jest uruchamiane po mocnym dociśnięciu do skóry. Preferowanym miejscem wstrzyknięcia jest mięsień znajdujący się na zewnętrznej stronie uda. Ważne jest, aby zawsze mieć je przy sobie z alergią i były dostępne do użytku. Autostrzykawki z adrenaliną wyglądają jak długopisy i są przepisywane w zależności od masy ciała pacjenta. Większość dzieci otrzyma młodszy wstrzykiwacz, ale większym dzieciom i nastolatkom zostanie przepisana wersja dla dorosłych.

Po podaniu dawki adrenaliny należy wezwać pogotowie ratunkowe i udać się do szpitala, aby można było leczyć każdą dalszą reakcję.

kortykosteroidy

Kortykosteroidy są często nazywane „sterydami”. Sterydy stosowane w leczeniu alergii są prawie identyczne z naturalnym hormonem kortyzolem, który jest wytwarzany przez nadnercza organizmu. Kortykosteroidy lecznicze działają, zapobiegając wytwarzaniu przez organizm przekaźników chemicznych (zwanych cytokinami), które są odpowiedzialne za przedłużenie bezpośredniego zapalenia tkanek, które występuje po ekspozycji na alergen. Kortykosteroidy są zatem stosowane w leczeniu długotrwałego zapalenia występującego w stanach przewlekłych, takich jak astma, alergiczne choroby skóry, katar sienny i całoroczny nieżyt nosa.

Można je podawać w postaci aerozolu do nosa w przypadku kataru siennego i całorocznego alergicznego nieżytu nosa. Zmniejszają obrzęki. Obrzęk powoduje zatkany, katar i swędzenie nosa. Można je również przyjmować wziewnie, przy astmie oraz jako kremy lub maści przy alergicznych chorobach skóry. Aby uniknąć skutków ubocznych, te inhalatory i spraye są opracowane tak, aby działały na powierzchnię nosa lub płuc i były słabo wchłaniane do krwiobiegu. Niektóre reakcje alergiczne obejmują drugą, późną fazę reakcji kilka godzin po początkowej reakcji alergicznej. Ten drugi etap reakcji alergicznej wywoływany jest przez układ odpornościowy wzywający kolejne komórki odpornościowe do obrony organizmu. Komórki te uwalniają substancje chemiczne, które dodatkowo pogarszają stan części ciała, która jest już podrażniona w wyniku początkowej reakcji alergicznej, a także mogą powodować dodatkowe objawy w innych częściach ciała. Kortykosteroidy, w przeciwieństwie do leków przeciwhistaminowych, mogą zmniejszać objawy tych późnych reakcji fazowych, ograniczając aktywność komórek odpowiedzialnych za uwalnianie dalszych substancji chemicznych w organizmie. W ten sposób sterydy nie tylko zmniejszają stan zapalny, ale mogą również zatrzymać trwające przewlekłe zapalenie alergiczne.

Kortykosteroidy można przyjmować w postaci tabletek do leczenia wielu objawów choroby alergicznej, na przykład u pacjenta cierpiącego na astmę, alergiczny nieżyt nosa i egzemę. Przepisywanie kortykosteroidów w postaci tabletek jest zarezerwowane dla ciężkich chorób alergicznych.

Pacjent stosujący steroidy powinien być uważnie monitorowany i poddawany regularnym kontrolom.

Leczenie anty-IgE

Znaczenie immunoglobuliny E (IgE) w chorobach atopowych, takich jak astma, alergiczny nieżyt nosa, alergie pokarmowe i atopowe zapalenie skóry, jest dobrze znane. U wielu pacjentów atopowych typowo stwierdza się podwyższenie całkowitego poziomu IgE w surowicy, au osób predysponowanych wytwarzane są swoiste dla alergenu IgE. Przeciwciała IgE są najczęstszą przyczyną reakcji układu odpornościowego na alergen i inicjowania odpowiedzi alergicznej. Leki anty-IgE są projektowane w celu zmniejszenia wrażliwości na alergeny wziewne lub połknięte, zwłaszcza w leczeniu umiarkowanej do ciężkiej astmy alergicznej, która nie reaguje na duże dawki kortykosteroidów. Wyciągają przeciwciała IgE z krążenia. Leki anty-IgE mogą pozwolić niektórym ludziom zmniejszyć, a nawet zaprzestać stosowania sterydów wziewnych. Omalizumab był pierwszym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym przeciwko IgE wprowadzonym na rynek w 2005 roku. W międzyczasie mamy duże doświadczenie z tym lekiem, który, co ciekawe, bardzo dobrze sprawdza się również w przewlekłej pokrzywce samoistnej.

Immunoterapia alergenowa

Immunoterapia alergenowa, znana również jako odczulanie lub hipo-uczulenie, jest leczeniem niektórych typów alergii. Immunoterapia alergenowa, odkryta przez Leonarda Noona i Johna Freemana w 1911 r., Jest jedynym lekiem znanym z zwalczania nie tylko objawów, ale także przyczyn alergii układu oddechowego. Jest to jedyne leczenie przyczynowe, które zmienia układ odpornościowy. Jest przydatny przy alergiach środowiskowych, alergiach na ukąszenia owadów i astmie. Jego korzyści w przypadku alergii pokarmowych są niejasne i dlatego nie są zalecane. Immunoterapia jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężką, niestabilną lub niekontrolowaną astmą.

Immunoterapia alergenami iniekcyjnymi - SCIT

Immunoterapia alergenowa polega na wstrzykiwaniu pod skórę coraz większej ilości alergenu, aż do zmniejszenia wrażliwości na alergen. Zastrzyki podaje się najpierw co tydzień lub dwa razy w tygodniu, a następnie co miesiąc przez okres 3-5 lat. Objawy alergii nie ustąpią z dnia na dzień. Zwykle ustępują w pierwszym roku leczenia, ale najbardziej zauważalna poprawa występuje często w drugim roku. Do trzeciego roku większość ludzi jest odczulana na alergeny zawarte w zastrzykach - i nie ma już znaczących reakcji alergicznych na te substancje. Po kilku latach skutecznego leczenia niektórzy ludzie nie mają poważnych problemów z alergią, nawet po zaprzestaniu szczepień alergicznych. Inni ludzie potrzebują ciągłych zastrzyków, aby kontrolować objawy. Zabieg ten jest bardzo skuteczny w przypadku alergii na pszczoły, osy, żółtą kurtkę, szerszenie i jad mrówek oraz w przypadku alergii na niektóre alergeny wziewne, takie jak trawa, chwasty i pyłki drzew. Immunoterapia iniekcyjna może być również korzystna w leczeniu alergii na kota, psa, roztocza i pleśń. Ten rodzaj leku na alergię jest jedyną formą terapii choroby alergicznej, która może silnie złagodzić objawy lub doprowadzić do całkowitego ustąpienia objawów bez leków, a podawany dzieciom może zapobiec rozwojowi dalszej choroby alergicznej. Ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej bezpośrednio lub wkrótce po wstrzyknięciu, immunoterapię alergenową należy przeprowadzić w gabinecie lekarskim, w którym dostępne są odpowiednie leki i sprzęt. Pacjenci muszą pozostawać pod obserwacją lekarską przez 20-30 minut po wstrzyknięciu immunoterapii w przypadku wystąpienia reakcji alergicznej. Działania niepożądane występujące podczas leczenia są zwykle miejscowe i łagodne i zwykle można je wyeliminować dostosowując dawkę. Korzyści mogą utrzymywać się latami po zaprzestaniu leczenia.

Immunoterapia alergenowa podjęzykowa (doustna) - SLIT

Immunoterapia podjęzykowa (SLIT) to nowsza forma immunoterapii. Zamiast wstrzykiwać alergen pod skórę, małe dawki podaje się pod język przez dwie minuty, a następnie połyka. Istnieją dwa rodzaje SLIT - tabletki i krople - w tym czasie dostępne dla pyłków traw, roztoczy kurzu domowego i ambrozji. Podjęzykowe tabletki alergenowe (tabletki SLIT) - Alergen jest formułowany w szybko rozpuszczającą się tabletkę, którą trzyma się pod językiem aż do całkowitego rozpuszczenia. Tabletki podaje się samodzielnie, raz dziennie. Podjęzykowe płynne ekstrakty alergenu (krople SLIT) - Wodny lub płynny ekstrakt alergenu podawany w postaci kropli jest również trzymany pod językiem przez kilka minut, a następnie połykany. Alergen jest wchłaniany przez błonę śluzową jamy ustnej. Trzymanie ekstraktu pod językiem wydaje się skuteczniejsze w dostarczaniu aktywnego leku. Terapię podjęzykową immunoterapią (SLIT) rozpoczyna się od podania pierwszej dawki pod nadzorem lekarza, a następnie podaje się ją raz dziennie i samodzielnie wykonuje ją pacjent lub opiekun w domu.

Alergicy są często uczuleni na więcej niż jeden alergen. Zastrzyki mogą przynieść ulgę w przypadku więcej niż jednego alergenu, podczas gdy zabiegi SLIT są ograniczone do jednego alergenu.

Istnieją wady i zalety tych różnych form leków przeciwalergicznych

  • SLIT jest bezpieczniejszy i powoduje mniej miejscowych i ogólnoustrojowych reakcji alergicznych niż SCIT.
  • Szczelina jest wygodniejsza dla pacjentów, bez igły.
  • SLIT jest wygodniejszy dla pacjentów i klinicystów, ponieważ terapia jest wykonywana samodzielnie przez pacjenta lub opiekuna w domu.
  • Ważne jest przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjenta. Pacjenci, którzy regularnie pomijają dawki, mogą nie mieć zadowalających wyników.
  • Konieczna będzie edukacja pacjenta, aby terapia przebiegała bezpiecznie i skutecznie. Pacjenci będą wymagać edukacji, jak wznowić terapię po pominiętych dawkach.

Zapytaj alergologa lub alergologa, może on pomóc Ci podjąć dobre krótko- i długoterminowe decyzje.